Biseks džedaj spasavao jugoslovenske partizane u ratu


Engleski glumac ser Alek Ginis naširoko je poznat po svojoj ulozi u trilogiji “Ratovi zvezda” gde je glumio džedaja Obi-Van Kenobija koji je spasavao galaksiju. Ono što je manje poznato je da je tokom Drugog svetskog rata spasavao ranjene jugoslovenske partizane i prevozio ih u Italiju.

U popularnom filmu Obi-Van nije bio veliki ljubitelj letenja, ali je ipak pokazao svoje veštine u pojedinim scenama.

Međutim ser Ginis je bio izvanredan moreplovac koji je služio kao rezervista dobrovoljačke Kraljevske mornarice Velike Britanije. Na početku Drugog svetskog rata imao je čin mornara, da bi 1942. bio unapređen u oficira.

Komandovao je iskrcavanje Savezničke invazije na Siciliju, a nakon toga učestvovao u akcijama snabdevanja i prevoza agenata do jugoslovenskih partizana, na istočnim mediteranskim obalama.

Kako piše njegov biograf, do 17. avgusta 1943. godine, cela Sicilija je bila pod kontrolom Alijanse, a 3. septembra počela su prva iskracavanja na italijansku obalu. Musolini, kojeg je Alek za dlaku propustio da upozna na čajanci četiri godine ranije, izgubio je vlast 7. septembra kada se Italija predala. Tada se nemačka vojska povukla u severnu Italiju i okupirala Rim tri dana kasnije, gde su zadržali napredovanje oslobodilačkih snaga.

Alekova mornarička pešadija je tada bila stacionirana u oslobođenim lukama u Jadranskom moru, u Bariju, Brindisi i Barleti, i imala je zadatak da odnosi zalihe partizanima koji su se borili protiv Nemaca u Jugoslaviji, kao i da izvlače povređene i izbegle.

– Živim na ivici jedine smešne i uzbudljive strane rata, u prikrivenim operacijama. Dešavaju se neverovatne i čudne stvari i imam informacije iz prve ruke o stranama rata za koje sam jedva znao da postoje – napisao je u tom periodu ser Alek Ginis prijateljici.

Poslednjeg dana 1943. godine, Alek je dobio naređenje da isplovi za jugoslovensko ostrvo Vis, i da evakuiše 400 žena i dece jer se sumnjalo na nemačku invaziju. Te noći nedaleko od Visa, na vodi ih je zadesio uragan, a električna pražnjenja stvorila su pravi spektakl. “Bilo je prelepo i udobno…”, napisao je Ginis.

Kako je navedeno u njegovoj biografiji, ranije tog dana Alek se probudio i čuo glas kako izgovara “Sutra”. U vrtolgu oluje pomislio je da će poginuti. Manevrisao je kroz uragan svim svojim umećem kako bi spasao posadu.

Alek je ipak preživeo, kao i njegova posada, ali im je brod bio bačen na stene kada je uplovio u malu italijansku luku Termoli. Dao je naredbu da se napusti brod, a zatim je i sam, uz veliko žaljenje, izašao iz kabine sa šarenim zavesama u kojoj je ostavio sve suvenire koje je prikupio tokom vremena koje preoveo u Severnoj Africi. U toj kabini ostao mu je i dnevnik koji je vodio kao i sve knjige u njegovoj dragocenoj biblioteci, osim jednog trilera.

Niko ga nije krivio zbog gubitka broda.

– Bio sam apsolutno oslobođen i nijedan sud mi nije spremao tužbu – napisao je u pismu.

Ipak, to je značio rastanak od njegove posade i kapetana s kojima se vrlo zbližio zbog čega je zapao u depresiju.

– Osećam se bolesnim, mentalno više nego fizički -napisao je ser Ginis, dok je čekao nova zaduženja na Malti.

Neispričana priča

Kako za “Blic” kaže istoričar i vojni analitičar Aleksandar Radić, obala Jadranskog mora bila je za to vreme veoma živo područje gde su bile aktivne mnoge vojske. Partizani su na jugoslovenskom priobalju imali mnoge baze, u koje su saveznici dopemali svu potrepštinu, od odeće do tenkova. Međutim, nakon Drugog svetskog rata u Jugoslaviji niko nije obradio ta dešavanja sa naučnog aspekta, pa su mnogi podaci pali u zaborav.

– Amerikanci i Britanci su bili najbrojniji ali su tu bile i vojske Novog Zelanda, Italije pa i Južne Afrike. Obavljalo se stotine letova, i desetine pomorskih prevoza dnevno. Partizani su imali bazu na Durmitoru i na Visu, gde su saveznici dopemali zalihe, a u povratku su prevozili ranjenike. Na obalama je formirana i prva tenkovksa brigada od američkig tenkova koje smo dobili preko Britanaca – kaže za “Blic” Radić.

Nemci su u jeku rata pokušali da potisnu partizane sa obala i u akciji “Osovina” uspeli su da ih potisnuli na ostrva. Ipak, baza na Visu se održala, i ostala je u partizanskim rukama.

– Partizanski vojnici su tada imali opremu kao i sve druge zapadne jedinice, od odeće do tehnike. U Egiptu je bila i baza za ranjenike i centri za obuku gde su mnogi partizani prevoženi – kaže Radić.

Način na koji je poznati glumac izgubio svoj brod nije iznenađenje, ističe istoričar, jer su u tom periodu, posebno 1944. godine bile vrlo jake zime a na Jadranskom moru su se često pojavljivale pijavice.

Seks u toaletu

Alek Ginis bio je biseksualac koji je 1946. godine čak uhapšen i novčano kažnjen sa 10 gvineja zbog homoseksualnog bluda u jednom javnom toaletu. Tu činjenicu, koju je legendarni ser Alek uspeo da prikrije za života, obelodanile su njegove autobiografije.

Ginis, u to vreme zvezda u usponu i u pozorištu i na filmu, uspeo je da izbegne publicitet i sačuva svoju tajnu zahvaljujući tome što se policiji predstavio pod pseudonimom, kao Herbert Pokit, junak Dikensovog romana “Velika očekivanja”, čiji je lik tumačio u pozorištu, a spremao se da ga zaigra i u filmskoj verziji reditelja Dejvida Lina.

– Alek je bio dovoljno promućuran da navede lažno ime – kaže Šeridan Morli, autor autorizovane biografije ser Džona Gilguda. Morli nije iznenađen otkrićem da je Ginis, koji se 1938. godine oženio umetnicom Merulom sa kojom je dve godine kasnije dobio sina Metjua, bio biseksualac. On kaže da mu je to davno ispričao njegov otac Robert, i sam glumac, a da su za njegove sklonosti oduvek znali i porodica i prijatelji.

Autori njegovih biografija složili su se da mu je problematičan seksualni život pomogao da postane veliki glumac čije su jake strane bile minimalistička gluma, potpuno uživljavanje u uloge i suptilna nesigurnost. Ser Ginis je ostvario niz zapaženih uloga, između ostalih u filmovima “Lorens od Arabije”, “Ratovi zvezda”, a 1957. nagrađen je Oskarom za ulogu u filmu “Most na reci Kvaj”. Godine 1960. dobio je od kraljice i vitešku titulu, pisali su mediji.

– Ginis je celog života bio biseksualac. Iako oženjen, prolazio je kroz agoniju zbog svojih seksualnih želja i postupaka. Bežao je u glumu i crkvu, gde je nalazio utehu – kaže autor biografije O’Konor, koji je 1991. već napisao jednu knjigu o Ginisu. Glumac je 1956. prešao u katoličanstvo, a “crkva mu je pružila tako potrebnu sigurnost od demona njegove seksualnosti”.

Izvor: Blic


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *